Jak odróżnić prawdziwy bursztyn bałtycki od falsyfikatów?
Praktyczny poradnik dla kupców i dystrybutorów. Testy solankowe, elektrostatyczne oraz identyfikacja inkluzji.
Na rynku jubilerskim często można spotkać się z imitacjami bursztynu wykonanymi z plastiku, żywic syntetycznych czy kopalu. Dla dystrybutorów i miłośników tego kamienia kluczowa jest umiejętność weryfikacji jego autentyczności. Choć w naszej pracowni korzystamy wyłącznie z certyfikowanego surowca, warto znać podstawowe metody identyfikacji.
Jednym z najbardziej znanych i najprostszych testów jest test solankowy. Prawdziwy bursztyn unosi się na powierzchni słonej wody (około 3 łyżki soli na szklankę wody), podczas gdy większość imitacji plastikowych opada na dno. Należy jednak pamiętać, że kopal (młoda żywica) również może unosić się na wodzie, dlatego test ten nie daje stuprocentowej pewności.
Kolejną metodą jest test elektrostatyczny. Prawdziwy bursztyn potarty intensywnie o naturalny materiał, na przykład wełnę lub jedwab, ładuje się ujemnie i przyciąga drobne skrawki papieru. Większość współczesnych podróbek plastikowych nie wykazuje takich właściwości elektrostatycznych.
Ostatecznym potwierdzeniem autentyczności są inkluzje i badania pod światłem ultrafioletowym. W promieniach UV prawdziwy bursztyn wykazuje specyficzną fluorescencję w odcieniach od niebieskiego po żółto-zielony. W przypadku wartościowych i unikalnych okazów, szczególnie tych z inkluzjami, zawsze warto opierać się na certyfikatach wystawianych przez akredytowane organizacje, takie jak Międzynarodowe Stowarzyszenie Bursztynników.